Transparantie - methode Steve Jobs
Geschreven door Maikel Batelaan   

Op 21 juli jl. op mijn vakantieadres was het even schrikken toen ik in de krant las dat Peter Oppenheimer, de CFO van Apple, bij de presentatie van de –overigens weer uitstekende– kwartaalcijfers niet in wilde gaan op geruchten over de gezondheid van Steve Jobs: “Steve’s health is a private matter”. Dat was niet zo geruststellend omdat Jobs vier jaar geleden behandeld is voor kanker aan de Pancreas en recent bij de introductie van de nieuwe iPhone griezelig mager bleek te zijn geworden. Dat werd destijds afgedaan als 'a common bug', een virusje, zouden wij zeggen.


“Ik denk dat ie dood gaat” zei ik, misschien iets te dramatisch, tegen mijn oudste zoon die alle keynotes van Steve Jobs heeft bekeken op YouTube. De volgende dag bleek ook de beurs  geschrokken en de koers ging onderuit.


In onder meer de New York Times verscheen een artikel van Joe Nocera die het punt maakte dat beleggers recht hebben op cruciale informatie over de gezondheid van een man als Steve Jobs die zo persoonlijk verbonden is met de success story van Apple.


De volgende dag deed hij verslag in de New York Times van een wel heel bijzonder telefoontje van Steve Jobs.

 

“This is Steve Jobs,” he began. “You think I’m an arrogant [expletive] who thinks he’s above the law, and I think you’re a slime bucket who gets most of his facts wrong.” After that rather arresting opening, he went on to say that he would give me some details about his recent health problems, but only if I would agree to keep them off the record. I tried to argue him out of it, but he said he wouldn’t talk if I insisted on an on-the-record conversation. So I agreed.

Because the conversation was off the record, I cannot disclose what Mr. Jobs told me. Suffice it to say that I didn’t hear anything that contradicted the reporting that John Markoff and I did this week. While his health problems amounted to a good deal more than “a common bug,” they weren’t life-threatening and he doesn’t have a recurrence of cancer. After he hung up the phone, it occurred to me that I had just been handed, by Mr. Jobs himself, the very information he was refusing to share with the shareholders who have entrusted him with their money.

“Jongens ik heb goed nieuws over de gezondheid van Steve Jobs, zei ik na het lezen van dit artikel opgelucht tegen mijn kinderen. Hij gaat toch niet dood.” De beleggers waren ook gerustgesteld en de koers herstelde zich.


Dus dit is de methode Steve Jobs: Als je niet wilt vertellen wat er aan de hand is terwijl er eigenlijk niet zo veel aan de hand is, terwijl de hele wereld wil dat je vertelt wat er aan de hand is omdat ze het ergste vrezen, dan bel je je grootste criticaster op en vertelt hem wat er aan de hand is onder de voorwaarde dat hij niet onthult wat er aan de hand is. Hij stelt dan de wereld gerust zonder dat ze weten wat er dan wel aan de hand is. Briljant.

 

 
Krimp aantal managementbanen, maar wanneer wint het ownership nu eens?
Geschreven door Marco de Kok   

Tussen 2000 en 2005 nam het aantal leidinggevenden in Nederland met bijna een kwart af, zo blijkt uit recent gepubliceerd onderzoek van het Researchcentrum voor Onderwijs en Arbeidsmarkt (ROA) van de Universiteit Maastricht. Volgens kenners heeft deze trend zich de laatste jaren voortgezet.
Dat het aantal leidinggevenden de laatste jaren is afgenomen betekent helaas niet dat daarmee het eigenaarschap van de medewerkers is gegroeid. We kennen allemaal de klachten over de beperkte ruimte die ‘de vakman’ en ‘de professional’ ervaren. Met name in het onderwijs en de zorg is hier veel aandacht voor geweest. Hoe valt dit te rijmen met de afname van het aantal leidinggevenden?

Het verdwijnen van de manager is in veel gevallen gecompenseerd met een strakkere sturing op de output. Om de overgebleven managers inzicht te geven in de bedrijfsactiviteiten en resultaten, moet de output worden geëxpliciteerd. Kwaliteit wordt in kaart gebracht met behulp van kengetallen, processen, protocollen, enz. Er worden simpelweg andere manieren gezocht om inzicht te krijgen en controle te houden.
De overgebleven leidinggevenden zijn dus meer van het managers-type geworden. Zo verdwijnen lagen, maar wordt de bureaucratie in stand gehouden. Zowel deze controlemiddelen als het wantrouwen dat daaruit spreekt zijn blokkades voor de ontwikkeling van ownership.

Mathieu Weggeman kaart dit probleem ook aan in zijn boek ‘Leidinggeven aan professionals. Niet doen!’ (Verkozen tot managementboek van 2008). De oplossing die hij geeft: sturen op een collectieve ambitie. Of te wel; minder managen, meer leiderschap!*



* Zie blog ‘Leiderschap zal nodig blijven in moderne ownership cultuur’

 

 
Leiderschap zal nodig blijven in moderne ownership cultuur
Geschreven door Marco de Kok   

Managers zijn mensen die op de juiste manier de ladder beklimmen, leiders zetten de ladder tegen de juiste muur.
Dit onderscheid tussen manager en leider is aardig en maakt een belangrijk verschil duidelijk. Goed beschouwd zijn het twee leiderschapsstijlen: het beheersmatige type 'manager' en innovatiegerichte type 'leider'. In feite is deze tweedeling wel wat te simplistisch, want zo zijn er natuurlijk meer stijlen te onderscheiden. Toch levert het een aardige discussie op. Laten we deze dichotomie dus eens toepassen op ownership.
...

 

Lees meer...
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 Volgende > Einde >>

Resultaten 1 - 4 van 12

Cognitive Edge cursus en SenseMaker-day
2-4 september bij BTG

 

Meer info: 

logo Cognitive Edge
 
 
 
 
“Geheel en delen
geeft ongemak”.

Jan Hendrik Ockels
Handboek Fusie
 
Koop Nu!


© 2008 Business Transformatie Groep
Realisatie: a n d a m a